How Landmark Rips You Off

To their credit they do use some sophisticated concepts they have borrowed from socio-lingustics, anthropology, and esoteric traditions (i.e. Buddhism, Sufism, Kabala, etc) that for many people are very interesting and can be a turning point in their view of life; however, you can learn about these concepts by reading couple of books (or if you have the chance take some socio-cultural anthropology and socio-linguistics courses). My point is $600 is way too much when you can learn them (in more profound and scientific ways) by reading academic books.

Aside from these abstract concepts, Landmark is a scam. They have purposefully designed the course in three consecutive full days to overwhelm the analytical side of your brain. They intentionally start the day (when the brain is at its best) by not so important topics in order to tire you off. By the afternoon, when people’s critical faculty have shut down they start their brainwashing sessions. This also helps people not noticing many self contradictions and logical fallacies in the coach's speech (i.e. he first says that all the problems in the world today are an ex-solution; for example, air pollution caused by cars today once was a solution to horse feces on the streets. A few minutes later, however, he convinces the audience that if they want to be “big” people they need to play “big” and playing big means they need to find big problems to solve. The already tired audience are blinded to the contradictions of his two arguments: if solution for every problem will turn into a new problem, then

what is the point? Logically speaking, solving a “big” problem means creating

another big problem! And of course, he refuses to answer any conceptual question/challenges precisely because he dose NOT want people to think critically. Critical thinking, by definition, nullifies brainwashing, which is the major mechanism operated in Landmark.

The false “breakthrough”:

They make people recall a dramatic experience in their past which usually make them cry. Generally speaking, human beings experience a feeling of lightness in their chests after they cry. The landmark coach shrewdly uses this opportunity and calls it a “breakthrough” and make the person believe that they are “transformed” as of now.

Landmark is a religion:

Another technique they use in Landmark is the same that many religions use: if you are a non-believer there is something wrong with you. This technique particularly works for those who strive to gain approval by the group. The weaker personalities who can’t stand standing alone and always run with the crowd since deep down they don’t trust their own judgments and/or their own abilities easily give in and don't dare to question the course materials. They also designed the system in a way that whatever you accuse them of they project it back on to you (in higher levels they even say once you are "enlightened" what people see in you is the reflection of the self. This is yet another insurance they build in their system, so none questions the coach/"prophet". So less courageous personality types prefer to shut their mouths or even worse convince themselves that they do not see any problem with the coach or other “enlightened” Landmark grads. Simply put: the system works on the principal of “one who sees the nakedness of the king is stupid”.

Two classes in Landmark:

Landmark is constituted of two classes: the cons (the paid “employees”) and the fools (the volunteers). They make extra money by making their already brainwashed graduate students work for them for free.

Conclusion:

I don’t deny that some people could improve their life to some extent after taking the Landmark Forum. My quality of life definitely changed in the past couple of years after I studied the linguistic and anthropological concepts at the university so I can see how this can be an opportunity to learn some intriguing abstract concepts. However, as I said earlier, the only useful part of the forum (these concepts) can be found in academic (or some good popular) books which in total cost less than $100. So, unless you cannot read books, spare yourself $500 and don’t expose yourself to brainwashing machine of Landmark. They don’t only make financial damages, but they have the potential to make psychological damages as the coaches are very powerful and unethical people. They intentionally try to break you down if you challenge/resist them. They will start throwing random attacks at you to see what works (everyone has a weak point and eventually will give in to something.)

حد زدن همجنسگرایی در قرآن نیست

حد زدن همجنسگرایی هم در قرآن نیست. حتی داستان قوم لوط رو هم با تفسیر اینجور نشون دادن که بخاطر همجنسگرایی مورد عذاب واقع شدن. اصل داستان رو بخونید می بینید که نکته اخلاقی داستان می تونسته سر محافظت از میهمان باشه! دو فرشته بصورت دو مرد در میان و به خانه لوط می رن و مردم شهر به لوط میگن قرار بود مهمانی در خانه ات دیگه راه ندی و میرن که به مهمان های لوط تجاوز کنن. لوط میگه اینکارو نکنید بیاید من دختران خودم رو در اختیارتون میذارم....حالا یک عده تفسیر کردن که این یعنی منع همجنسگرایی در صورتی که داستان بیشتر رو محافظت از مهمان تاکید داره. چون لوط هیچ جا صراحتا نمیگه که چون این ها مرد هستند شما نباید باهاشون رابطه داشته باشید

جالب این جاست که از خوندن این داستان نتیجه میگیرن که این قوم بخاطر "همجنسگرایی" ( و نه حتی تجاوز) مورد عذاب واقع می شن، پس همجنسگرایی در اسلام حرامه، اما این نتیجه رو نمیگیرن که دختران خود را در اختیار مردان عصبانی شهر قرار دادن کاری پسندیده و از سیرت پیامبران است! نکته اینجا ست که داستانها رو طوری تفسیر میکنند که نقطه نظر خود را توجیه کنند نه اینکه نقطه نظرشان از داستان نشات گرفته باشه

هر کسی از ظن خود شد یار من!ـ

Publish Postسوره حجر آیه 58 به بعد

حجاب موی سر در قرآن نیست

گفتگویی در فیس بوک داشتم که دوستان پیشنهاد کردند در بلاگ بذارم که قابل مرور باشه، از این رو ساختار این نوشته ها شاید کمی غیر "بلاگی" بنظر بیاد، چون بیشتر فرمت مباحثه داره.
-----------------------------------------------------------------------------------

سوای عدم وجود حکم سنگسار در قرآن، حجاب موی سر نیز در قرآن نیومده. حجاب در واقع پوشش محلی عربها (حداقل قبیله پیامبر اسلام) بوده. ملیت ها و قومیت های دیگه که مسلمون شدن وقتی دیدن اطرافیان محمد حجاب دارن فکر کردن این هم جزو احکام اسلام هست. ولی هیج جای قرآن نمیگه که زنها باید موی سر خودشون رو بپوشونن

تنها اشاره قرآن به پوشش زنان در سوره نور هست که در آن هیچ حرفی از موی سر نمی زند:ـ

سوره نور آیه 31 اینو میگه:ـ
"به زنان با ایمان بگو: دیدگان خویش را از نامحرمان فرودارند و پاکدامنی ورزند و زیور و آرایش خویش را جز آنچه ظاهر است نمایان نکنند و باید "روسری" های خورد را بر سینه افکنند و زیور و آرایش خود را آشکار نکنند، جز برای شوهران و پدران یا پدرشوهران و فرزندان شوهر و برادران یا پسران برادر و پسران خواهر و زنان {معاشرشان} و یا زنان اسیری که در اختیارشان قرار گرفته است، یا وابستگانی که تمایل جنسی ندارند، یا کودکان نابالغ، و چنان گام بر ندارند که زیور و زیبایی های نهانشان مورد توجه قرار گیرد. ای مومنان
همگی به سوی خدا باز گردید بسا که رستگار شوید">ـ


هیچ حرفی از موی سر و گردی صورت نمی زنه. میگه "روسری" های خود را "بر سینه افکنند و زیور و آرایش خود را اشکار نکنند"ـ
اول اینکه، "روسری" رو جز لباس محلی حساب کرده. یعنی از اینجا شروع کرده که همه "روسری" دارن یعنی قسمتی از پوشش عرفی جامعه بوده اگر غیر از این بود از خود روسری حساب میکرد یعنی میگفت به زنان بگویید که روسری سر کنند! تاکید این آیه (تنها آیه مربوط به "حجاب" که در سوره نور پیدا کردم) سر پوشاندن "سینه و زیور آلات و آرایش" هست.
دوم اینکه، نمی دونیم منظور از "روسری" دقیقا چی هست اینجا. بطور حتم روسری امروزی که زنان ایرانی می پوشند نمیتونسته باشه. حتی مردهای عرب هم امروز "روسری" (به معنی لغوی اش. یعنی پارچه ای که روی سرشون بخاطر آفتاب و شن می اندازن) دارن بدون اینکه هدفشون پوشوندن مو از نامحرم باشه. اینکه "روسری" در فرهنگ عربی برای زنها هم همین معنی رو می تونسته داشته باشه. قران بهشون میگه با اون چیزی که روی سرتون هست سینه هاتون و زیور آلاتش رو بپوشنید. . اینکه "روسری" اینجا کاربرد پوشاندن مو رو نداره، کاربردش سر پوشاندن سینه هست.ـ
نکته جالب دیگه اینکه اگه این آیه رو با دقت بخونید می بینید که حتی زنان غیر معاشر و یا اسیر هم به زنان با ایمان نا محرم هستند!! ـ

آیه دیگه در سوره نور مرتبط باپوشش زنان: "زنان سالخورده که انتظار زناشویی ندارند، اگر بدون خود آرایی، روپوشهای خود را از تن برگیرند، گناهی بر آنها نیست. ولی حفظ عفاف برای آنها بهتر است؛ و خدا شنوایی داناست" (آیه 60)ـ


این آیه رو هم اگه با دقت بخونیم می بینیم که تاکید بر آرایش و بدن هست و نه موی سر. میگه می تونن "روپوش های خود را از *تن* برگیرند. نمیگه می تونن "روسری" های خود رو در آورند. معنی اش این هست که پوشیدن مو جزو حجاب نبوده بلکه پوشاندن بدن و آرایش جز حجاب بوده. اگر غیر از این بود میگفت زنان پیر می توانند مو های خود را نشان دهند! و دوباره هم بر آرایش تاکید میکنه و میگه حتی زنان پیر هم نباید آرایش کنند. اصلا هیچ جا حرفی از پوشاندن مو نیومده.ـ


کسی در پاسخ من نوشت که:ـ


"توي ترجمه آياتي كه آوردين زيور دكر شده بود كه بايد پوشيده بشه، و اينكه منظور از اين زيور همون موي زنه، چون مي دونين كه آرايش موي سر باعث زيبايي بيشتر مي شهو حكم زينت داره و احتمالا منظور اينه نه الزاما گردنبند يا وسيله ي زينتي "


و پاسخ من این بود که:ـ
اتفاقا نکته حرف من این بود که این برداشت و تفسیر ماست نه حرف قرآن. البته نمیشه مطمن بود که منظور از "زیورآلات" چی بوده دقیقا، منتها اگر مو انقدر مساله مهمی بود و انقدر که مسلمان ها معتقدند که قرآن کامل ترین کتاب هست، پس چرا کتابی به این کاملی مسله به این "مهمی" (به اعتقاد خیلی از مسلمانها) رو مطرح نکرده اصلا؟! چرا صراحتا نگفته مو و گفته "زیورآلات" و چرا ما باید فکر کنیم که منظور مو بوده؟
یا باید قبول کنیم که قرآن کتاب کاملی نیست (چرا که حتی شرعیات خود اسلام رو هم توش صراحتا ذکر نکرده، بگذریم از مسایل "علمی" و اجتماعی که خیلی ها اعتقاد دارن قرآن بهترین منبع براشون هست!) و یا اینکه باید بپذیریم که چون نگفته موی خویش را بپوشانند، پس پوشاندن مو در قرآن نیست

در پاسخ این نکته هم که گفتید "آرایش مو باعث زیبایی زن میشه": نخست اینکه، پس اگر زنی موهایش را آرایش نکند می تواند روسری اش را بردارد؟ دوم اینکه، این مبحث زیبایی ریشه فرهنگی داره و در هر زمان و مکانی معیارهای زیبایی تغییر میکنه. مثلا تا پیش از اواخر دوره قاجار در ایران زلف پسران به اندازه زلف دختران زیبا قلمداد میشد و بسیاری از غزلهای عاشقانه پارسی در واقع در مدح مردان جوان زیبا رو و سیه گیسو هست و نه زنان (برخلاف تفسیرهای امروزی افرادی نظیر قمشه ای که دوست دارند معشوق در شعرهای فارسی رو همیشه زن تصور کنند و نتایج بی پایه اساسی بگیرند که در ادبیات فارسی "زن ناز میکند و مرد نیاز" و از این مهملات امروزی) پس بنابراین مردان جوان هم باید از مردان بزرگسال تر روسری سر میکردند در آن زمان!ـ

(این پاراگراف آخر روالان اضافه کردم. اون روز یادم نبود)

پاسخ ایشون:ـ
"ه نظر من قرآ” كامله و علت اختلاف تفاسير از اون اختلاف در فرهنگه، و اصلا وجود پيامبر به خاطر همين تفاسير بوده و براي همين ما از احاديث هم كمك مي گيريم، توي يكي از جنگ هاي اسلامي زمان حضرت علي (ع) (البته مطمين نيستم ايشون يا خود پيامبر) مشكل همين بوده كه افرادي مثل معاويه مي گفتن ما فقط به قرآن استناد مي كنيم. در حالي كه قرآن در عين سادگي مختصر هم هست در بعضي موارد احتياج به تفسير داره و فكر مي كنم اين مساله كه منظور از اون زينت موي سر هست توي احاديث زياد اومده باشه، تا اونجا كه من مي دونم اشاره مستقيم به اون آيه خاص شده و نوع حجاب به صورت پوشاندن سر به جز گردي صورت و دست ها تا مچ اومده توي حديث خود پامبر (ص) يعني همه ممكنه دچار اشتباه از اين آيه بشن ولي حديثي هست كه اونو تفسير كرده، دقيقا هم در پي سوال يكي از اصحاب پيامبر بوده"

پاسخ من:ـ
آخه مسله پوشاندن موی سر که مسله پیچیده ای و غیر قابل درکی نبوده که قرآن بخواد طوری مطرحش کنه که نیاز به تفسیر و حرف و حدیث داشته باشه. مگه در زبان عربی لغتی برای مو نداشتن که یک کلمه بگه به زنان بگویید موهای خود را بپوشانند؟ پس قبول کن که قرآن کتاب کاملی نیست! مسله به این سادگی رو هم حواله کرده به حرف و حدیث.ـ
و در مورد حدیث،نکته اینجاست که تقریبا محاله صحت یک حدیث رو اثبات کرد.
در مورد اینکه نقش پیامبر شرح و توضیح قران بوده هم مورد دارم. بنظر من نقش پیامبر (همونطور که از اسمش میاد) ارسال قران به مردم و قانع کردنشون که این کتاب آسمانی هست بوده وگرنه این خدای "دانا و حکیم که بر همه چیز عالم است" چرا نکرده یک کتاب بنویسه که حد اقل افرادی که از هوش و فکر معمولی برخوردارند بتونن بازش کنن و ازش راهنمایی بگیرن؟
یا به عبارت دیگه، اصلا چرا قرآن فرستاده؟ یکدفعه میگفت برید از پیامبر بپرسید همه چیز رو و بعد از اون هم به احادیث روایت شده استناد کنید.ـ
یس اینکه یا این خدا اونقدر که خودش ادعا میکنه عالم و حکیم نبوده و یا اینکه این داستان تفسیر (حد اقل سر مسایل ساده شرعی، به مسایل پیچیده فلسفی کاری ندارم) از جعلیات تاریخ هست. همیشه وسیله ای بوده برای اینکه قشری (ملایان) دیگران رو کنترل کنند

Book Summary: Iran From Religious Dispute to Revolution

In his book, Iran from Religious Dispute to Revolution (1980), Fischer explores the religious roots of the 1979 Iranian revolution with the emphasis on the roles of the Madrasa (the traditional Islamic college), the ulama (the Islamic clergy), rawzeh (popular preaches at religious gatherings), rituals of Muarram (anniversary of the third Imam’s martyrdom), and the emergence of sociological reading of Islam by western educated popular lecturers such as Dr. Ali Shariati. Another way to put this, Fischer underscores the importance of Shi’aism in the 1979 aftermath.

He begins by historicizing the emergence of the Madrasa whose underlying scholastic structure is not estranged from that of the Jewish Yeshiva and the Christian Studium from the early 11th century onward. However, he goes beyond the intellectual and pedagogical functions of the Madrasa and shows its interrelated multilayered presence in the Iranian society from economics, social services, and politics to its symbolic representation of the Iranian heritage against the west and the rapid (and at times forced) westernization of the country in the 19th and 20th centuries. In other words, the Madrasa system is not only a scholarly institution where lectures and intellectual debates take place, but also a deeply rooted (and perhaps the oldest) political and economical institution which intertwines with everyday life of different classes in Iran, mainly, the peasants, the urban working class, and the bazzaris (the merchant class). Understanding the Madrasa in this light (a powerful multilayered institution rather than a place to merely teach and learn theology) is crucial to explain the 1979 revolution, an enigma for those (mainly secular middle class Iranians) who favour dismissing madrasa as an unimportant place of gatherings for some “backward” people.

Aside from the importance of the role of the Madrasa and the Ulama, Fischer also stresses on the role of the Muharram ritual (anniversary of the third Imam’s martyrdom), and other popular Shi’a tales as “religious” idioms for political inspiration in the course of the 1979 revolution. Knowing how Iranian masses understand Shia’ism is essential to the understanding of the causes and the aftermath of the 1979 revolution. In the Iranian common sense, Shia’ism emerged from the resistance against the corrupt dominant political powers of the time, the illegitimate caliphs. The idea is that Ali (Muhammad’s son-in-law) was the appointed caliph by the prophet, and he (and his descendants after him) was the only one capable of governing the society with justice, (the alluring promise of Islam for Iranians ---the non-Arab subjects, hence the second degree citizens, of the early Islamic empire). The only just society for the Shia’s is the one which precisely mimics the short-lived societies governed by Muhammad and Ali for a few years they sized power. In other words, unlike the (western) popular assumption, Shia’ism is not merely rejection of state dominance, but the idea that no government is legitimate (just) except the one which models itself after Ali’s and Muhammad’s.
The stories of Ali’s justice and wisdom in contrast to the incompetence and tyranny of the first three caliphs, who illegitimately sized power before him, are preached repeatedly in every rowzeh (preaches at religious gatherings). Even more popular than Ali’s peaceful resistance, it is his son’s---Hussein--- legendary but tragic battle with the concurrent caliph. While anecdotes of Ali’s just government provided people with an ideal form of the government, Muharram rituals (Hussein’s martyrdom anniversary) modeled their structural resistance.

In every Muharram, not only the Shi’a identity with its underlying value of yearning for justice intertwined with a sense of victimization was reproduced, but also the solidarity between the mourners rehearsed their unification against the common enemy: the Pahlavis, who on top of all their other tyrannies had also banned the Muharram ritual for a few years and had slaughtered those who had ignored the ban. It was during the 1978 Muhrram ritual that Khomeyni, a charismatic clergy figure who has been sent to exile as a result of his bold criticism against the Shah, was identified as Imam Hussein, and received the (unofficial) title of Imam (183). (In Shi’a tradition, the title of Imam is reserved only for the first 11 descendants of Ali plus himself. The fact that Khomeyni was called Imam was an exception to the rule, which was resisted by many upper-class Shia’s).
One important point that Fischer misses here, however, is the importance of the emotional impact of Muhrram narratives, particualry on younger audience. The paradigm has elaborate chapters on the starvation and slaughter of Hossein’s young children with whom the younger audience can easily identify and feel empathy for. From early years, the Shi’a Iranians grow great sensitivity for the sufferings of Hussein and his family.

On a separate account, explicit yearning for justice was already in the Iranian consciousness before the Arabian invasion and conversion to Islam/Shia’ism. The (Middle) Persian term daad (justice) is a highly loaded term which reflectes in many tales and popular historical anecdotes the evaluation of a king or governor’s moral conduct. Moreover, both the Persian terms daad and the Arabic loanword edaalat correspond closely to the idea of the Truth/God. Hence, injustice is not only abhorred on the grounds of unfairness or cruelty, but it is perceived as an offence against the Divine/Cosmic Order.

Beside the institution of Madrasa, the rowzeh, and the Muharram ritual which mobilized mainly the peasants, the working class, and the bazzaris, the emergence of a new religious class allied many groups of the middle class with the revolutionary crowd as well. “Traditionally” (before the introduction of western education), the clergy were considered to be the well-read and intellectual, hence, the middle class. During the period of westernization of Iran in the 19th century when western educated Iranians were trying to modernize Iran by establishing western institutions in the country, the intellectual superiority of the ulamas gave in to that of the university graduates. Particularly during the constitutional revolution of the 1907, which is referred to as the middle class revolution in contrast to the working class revolution of the 1979, there were systematic attacks on the religious and “superstitious” beliefs by the “enlightened” class. The result was a noticeable loss of overt prestige for the ulamas and religion in the mind of those who wanted to identify as middle/upper class. In the 70’s, however, the contradiction between belonging to upper/middle class and having religious fervour was resolved through western educated religious individuals such as Dr. Ali Shariati. A history graduate from Sorbonne, Shariati became a popular lecturer and writer for young Iranians who despite having a religious background were cynical of the “backwardness” of the ulamas. Plagiarizing Marx and Durkheim, Shariati re-constructed Islam in general, and Shia’ism in particular, through sociological idioms and jargons as the only way to achieve the Plato’s Utopia and the society of the just. Many who may not have admitted as having religious devotion (a sign of backwardness) otherwise, proudly identified as Shi’a Muslims after attending Shariati’s lectures and/or reading his books. Thus, through people like Shariati the self-identified intellectual class was also joined the course of the revolution.

To sum up, unlike the popular assumption, it was politics which took up religious idioms during the course of the 1979 revolution, and not the other way around. That is to say, it was not for the intrinsic sake of Islam that people established the Islamic Republic, but for the instrumental use of (shi’a) Islam: a way to govern society with justice. Through Shi’a narrations and rituals, many segments of the society reproduced themselves as one imagined community with a collective tragic history of falling victim to the unjust central government. Ulamas, who had been acting like a political party for at least a 1000 years through the institution of Madrasa, took the leadership of the masses, particularly the most disempowered segments of the society as well as the merchant class who had close links to the ulamas through marriage alliance and/or city architecture (the central mosque is built in the central bazzar where the bazzaris go daily for prayer and/or signing their commercial contracts before a Mullah). The emergence of western educated intellectuals like Shariti who sophisticated the folk narrations of Ali and Hussein attracted many young middle class Iranians, including the university students, and gave an intellectual twist to the revolutionary movement.


Fischer, M. J. Iran: from Religious Dispute to Revolution. Cambridge, Massachusetts, and London: Harvard University Press, 1980.

وضیعت اسف بار کودکان فرخنده

آسایشگاه فرخنده
مرکز نگه داری کودکان معلول ذهنی

در این مرکز در حال حاضر 84 کودک زندگی می کند . شرایط زندگی این کودکان
در عکسها گویاست . آمار مرگ و میر در این کودکان بالا و در سالهای اخیر
بی سابقه ست .
هفته ی پیش یکی دیگر از این کودکان جان سپرد .
بوی بسیار زننده و متعفن ادرار به بازدید کننده ها مجال نمی ده تا بیشتر
از 4-5 دقیقه در خوابگاه این کودکان معصوم بمونند . عمر متوسط دراین
کودکان 10 تا 14 سال است .

شاید نیاز این بچه ها به کمکهای غیر نقدی شما خیلی زیادتر از حد تصورتون
باشه. نیازی نیست برای کمک به بهبود شرایط این بچه ها پول بدید ، اگر در
خونه تون پتو ، لحاف یا بالش تمیز سایز کودک دارید ، اگه فرش یا گلیم یا
زیر انداز تمیزی دارید از اهدای اون به این بچه ها دریغ نکنید . مطمئن
باشید که خدا لطف شما را به این بچه ها هرگز فراموش نمی کنه .

دادن لباس کودک و یا اسباب بازی به این بچه ها دنیای اونها را متحول می کنه .
اکثر این بچه ها یتیم و یا رها شده هستند . حالا که دنیا اونها را فراموش
کرده شما اونهارا فراموش نکنید . مطمئن باشید این بچه ها با احساسهای پاک
و کودکانشون محبت شما را درک می کنند .
به اونها به خاطر این عمرهای خیلی کوتاه و پر رنجشان رحم کنید تا خدای
بزرگ لطف شما را در جا و مکانی که تصورش را نمی کردید بی پاسخ نگذارد..
کمکشان کنید تا این چند سال کوتاه زندگیشان بیشتر از این در مشقت و رنج
نباشند.

اکثر این کودکان مبتلا به اوتیسم می باشند . در خارج، کودکان اوتیسمی
مستقیما زیر نظر روانشناسان قرار میگیرند تا به آنها کمک شود تا زندگی
راحت تری داشته باشند .
اما در ایران ، این کودکان که خود مستعد مرگ هستند به تخت بسته می شوند و
ساعتها به همان حال رها می شوند .
کمکهای خودتون را مستقیما به خود مرکز ببرید .

آدرس مرکز :
تهران - میدان آزادی - خ محمد علی جناح - خ شهید صالحی - خ شهید ناصر
ولدخانی - پلاک 66 - مرکز نگهداری کودکان معلول فرخنده

Shah Abbasi Laptop!

Ahmadinejad a gift to Isreal

Ahmadineajd: a gift to

Israel

(ترجمه فارسی پایین صفحه)

One of the strategies of the ninth cabinet was Ahmadinejad's aAhmttacks on certain sensitive international issues, like the holocaust. They tried to increase their international status by putting forth problems that don't have the smallest thing to do with the problems and issues faced by Iranians, and to present themselves as the sole supporter of Palestine among the impoverished nations of the Middle East. Apparently, Ahmadinejad's speech on "the disappearance of Israel from the world map" was inline with the prevalent slogans during the early days of the revolution. But not only did it not achieve those aims, but actually had the opposite effect. Rather, the organized, reckless foreign policy, alongside shutting down the political atmosphere in the country evened out the path for an international consensus against Iran and this too corresponded with Israel's position.
Mark Shimon Muller, Israeli researcher of Iranian descent, in a report called "The study of Iran following the emergence of reformism and its impact on Israel" wrote: "as we know, the Obama administration tries to limit Israel, and to drag Israel to the negotiation table with the Arabs so that by decreasing the problems in the Middle East, it will also decrease Israel's soace to maneuver. Returning the Middle East to safety is against Israel's interest. The Islamic Republic must be a tool to neutralize Obama's efforts. There can not be a dialogue with a democratic Islamic Republic, because a transparency in the talks will push the old anti-Israeli revolutionaries forward. So we must try out best to strengthen Ahmadinejad's government and to channel the Islamic Republic to become a nontransparent, one-sided government."
In addition, On June 16 (four days after the elections that lead to crisis after the fraudelent results were announced) Meir Dagan, current director of Mossad (the national intelligence agency of Israel) said to the committee of Defense in Israel’s parliament: “Existence of a radical government headed by Ahmadinejad in Iran would make it easier for Israel to justify Iran as a nuclear threat to the World.”

According to Jerusalem Post, Dagan called Ahmadinejad a ‘radical and dogmatic’ person and added:” Existence of such a person at the center of the executive branch of the Islamic Republic would allow for easier justification of Israel’s position on the nuclear dangers and threats posed by Iran.”

During the election campaigns, Mehdi Karoubi, the reformist candidate, briefly made a comment that to him “Ahmadinejad is Israel’s servant.” But who believes that a person who is consistently giving speeches against Israel’s positions is a servant of the occupiers [of Palestine]?

Philip Weiss is a Jewish but self proclaimed anti-Zionist who is against Zionist presence in the Promised Land. In May, this anti-Israel journalist published a report on his personal website about the meeting of AIPAC, (American Israel Public Affairs Committee) the greatest and most powerful Zionist lobby in the US. The title of this report is rather interesting:” AIPAC speakers portray Ahmadinejad as gift for Israel.”

According to Weiss’s writings, in the policy design conference of AIPAC two speakers emphasized: “Ahmadinejad is a ‘Bête noire’ (a French expression meaning ‘dark beast’ and implying a hateful creature that is a reason to hate and a cause of hatred) for our lobby (the AIPAC), and at the same time he is an ethereal gift given to us. If the Iranian people don’t choose Ahmadinejad in the next month elections, AIPAC positions against ‘Iran’s nuclear weapons’ would be harmed.”

Similar discussions were raised by Ilan Berman, the deputy at American foreign policy council, in the segment of the AIPAC for discussions on Iran elections. He added: “Ahmadinejad is gift that we need to preserve and protect. He talks as if he is going to murder us, accordingly we can conclude that he has to be taken seriously. However, can he do what he says he would do? Our answer is: we do not know.”

Continuing on his page, Weiss points at a question asked from the audience regarding the same subject: “What would happen if Ahmadinejad loses the elections, and get replaced by someone who would promote less enmity, and animosity? What can we do then to stamp Iran’s threat in the world?” Kenneth Pollack, another prominent member of the AIPAC, agreed that they should start worrying.

These discussions, when brought side by side with that of the former Mossad director, opens up a new perspective: “Ahmadinejad’s hostile and antagonistic speeches has united the global community against his country, and this a significant and strategic service to Israel.” This former director of Mossad, Efraim Halevy, used these words on the Arabic Network ‘Al-Harreh’ and emphasized: “Never were we able in Mossad to perform and operate better inline withour benefits than what Ahmadinejad did for us.”

Efraim Halevy added: “radical statements of a president in Iran proves to everyone that the Iran of today, is in Iran that is impossible for coexistence. In this manner, Ahmadinejad would unite the whole world against Iran.”

By delivering harsh speeches against Israel, Mahmoud Ahamadinejad, was able to reverse a significant part of the preceding government's worldwide endeavors. Delivering slogans of peace and "Dialogue among Civilizations", Mohammad Khatami's government was a great danger to Israel. Contrary to common belief, what endangers Israel is not the fiery speeches and the threats of eliminating this regime from the map of the world - but it is introducing the Islamic Iran as a peaceful government in the world. Israel's position in Khatami's era, was at the weakest point of the past two decades. They still recognize the leftist political stream in Iran as the leading enemy of Israel.

Mark Muller writes in his research report: "The Iranian Revolution materialized because of an anti-Israel stance. Two general leftist and rightist movements came to power as a result of this revolution. The leftists enjoyed the support of [Imam] Khomeini. One can classify this movement into a combination of religious and secular - traditional and modern divisions. In general, the leftist movement had a anti-Israel stance, which it still maintains. Even though these days, it exposes less of its anti-Israeli disposition.

Israel realizes that the neo-Islamic movement in Iran, which has chosen Khatami in the past decade as its dignitary, will side with Palestine in its battle with Israel deep in its ideology, and although in guise, according to Muller, "it exposes less of its anti-israeli disposition", in practice it will adopt policies which lead to a weakened Israel. The best strategy to cripple Israel's militant disposition in the middle-east, is to present Iran as a peaceful country, which advocates dialogue and aspires for peace. Alternatively, any attempt to portray a ruthless Islamic Iran, will pump fresh blood into the aggressive and militant factions of the Israeli regime. This is reason enough for Israel to bolster extremism in Iran, whether directly or indirectly, and secure itself a golden opportunity, using the fiery words of the Iranian officials, words that on the surface, and in the opinion of the masses, are a threat to Israel.

In the fifth section of the booklet "The study of Iran following the emergence of reformism and its impact on Israel", Mark Muller writes about the current state of affairs in the Iranian government: "One should seek the origins of the non-religious rightist movements in Shah's prisons. This movement which is extremely radical and thus maintains a good relationship with us, is a continuation of the Marxist movements such as the Worker-communist Party, Rahe Kargar - Peykar - Koomleh, and other suppressed left parties. Additionally, a strong bond has been formed through the prisons of the Islamic Republic between the interrogators, who are generally radical and whose headquarters is currently in Kayhan newspaper, and the very radical religious and anti-clerical movements such as the radical rightist religious movements that are against the revolution like Mesbah Yazdi movement and anti-Montazeri movements like Seyed Monireddin Hoseini movement and Hojjatiye organization, and also followers of Ahmad Fardid who are primarily intellectuals interested in Heidegger and the Frankfurt school of thought.

According to Muller, this wave is the most important, and most unknown wave in the Iranian establishment and is a remainder of the extremist factions which are organized by political-military groups. He says: “we cannot analyze this wave easily, because it does not have a stable characteristic, like being revolutionary or being religious. Rather, it is more inclined towards power, and takes positions based on the circumstance, rather than its political weight. Because this wave has deep problems with Qom and the marjas [grand ayatollahs], it is trying to replace the clerics with the maddahs [those who sing and recite religious songs and speeches] and thus try to shake the base of the traditional clerics. It has succeeded in this path. I think this wave has the potential to be invested, and will note create any problems for us, and my reasons will be explained in the rest [of this document].

Mark Muller than provides his suggestions, and encourages Israel to increase its cooperation with Iranian security forces, and inclines them to continue crushing reformists. Because it is his belief that “the government must not allow these actions to continue, and must silence opposition as swiftly as possible.”

He believes: “the Iranian government must not allow the green movement to become stronger and widespread [throughout the world] and the best strategy for the government is to plague the movement with violence and alongside these moves, it must work to better the economy, to put the existence of the green movement to question.

In another part of this document, he analyzes the current situation in Iran after four years of Ahmadinejad, and writes: “it is important to note that the Islamic Republic is in a position of weakness, and maximum concessions can be demanded. This can be done by Russia, which is Israel’s oldest ally.”

***
In the beginning of this report, we referred to Majid Ansari’s speech, who is a distinguished member of the expediency council and the Association of Combatant Clerics and who is considered a traditional leftist. Along with many other experienced revolutionaries, he believes that the goal of omitting the real pro-Imam waves from the higher levels of the power structure is to change the essence of the establishment. He raises concerns about suspicious moves at the top of the establishment to overthrow the system. This is exactly a method Muller suggests to the Israeli statesmen: “the politics of omitting revolutionaries at the hands of the right must be continued until the Islamic regime is brought to a total standstill. We must more seriously pursue the act of influencing internal matters via internal proxies, it is necessary that individuals like Mashaie and Samareh have more power.”

The reports of Samareh meeting with Western counterparts in Europe, and Esfandiyar Mashaie’s comments about friendship with Israel( who is currently Ahmadinejad’s chief-of-staff) are clear signs of the strengthening of Israel’s position in the top of the IRI hierarchy. These stand next to [evidence like] the meeting of the minister of higher education with his Israeli counterpart, the news of Mashaei’s secret meeting with Shaul Mofaz who then headed the ministry of defense, Ahmadinejad’s pointless insistence on denying the holocaust and his hard anti-Israel rants during the first year of his presidency, all signify a tactical relationship between the rightist extremists [in Iran] and the warmongering Israelis.
Israeli journalist, Uri Avnery is a peace activist and former member of the Knesset. He published a piece a few months back in the English newspaper, the Morning Star: “I am not saying that Iranian President Mahmoud Ahmadinejad is an agent of Israel's secret service Mossad. Absolutely not. I don't want to be sued for libel. I am only saying that were he an agent of Mossad, he would not behave any differently. And, if he did not exist, Mossad would have had to invent him. Either way, the assistance he is giving to the government of Israel is invaluable.”
He then continues on the subject of forgetting the Holocaust and how Israel needs to remind this subject: “Everything here roots back to the Holocaust day when Jews in Israel and all other corners of the world remember the massacre of millions of Jews. The memory of the holocaust creates a union between all Jews around the globe. Every Jew knows that if the Nazis have got their hands on them they would have perished too. Hence, all the Jews feel that they have a duty to keep the memory of the victims alive. In this deep feeling, there’s political consideration: All the Jews in the world support the government of Israel, a government that calls itself ‘the government of Holocaust survivors.’ “

“But ties pass and memories fade away. Therefore there is a need for a tool to revive the memories and strengthen this unity, and who better than a real enemy with the name ‘Second Hitler’ that would provoke millions of Jews? Once this ‘second Hitler’ was Jamal Abd-Al-Naser, they called him the Egyptian dictator. Next, they gave this title to Yaser Arafat and most recently Hamas was playing in that role, but none of these were enough. There’s no way to convince everyone that Hamas has the power to annihilate Israel. Ahmadinejad is the best fit for this role. He has openly denied the Holocaust. In his speeches he asked for Israel to be wiped off the map. He works on the production of the atomic bomb. Such factors decpit a horrifying picture of him because with a few atomic bombs he can obliterate Israel. Therefore, we have a ‘second Hitler’ who wants to organize the second holocaust. Thus, all the Jews around the world must come together against him. How can the Jews do this without him?”

* * *
Now maybe we can understand the words of Majid Ansari and understand why he’s talking about the existence of a political stream trying to overthrow the system inside the establishment. We can understand why he is revealing the intentions [of that political stream] to remove allies of the Imam to deteriorate the establishment. Before this too, the pro-Imam factions have been omitted from the political scene: the second Assembly of Experts, Fourth Parliament, and 7th Parliament. But nobody said then that these omissions mean overthrowing the establishment.
Today however our situation is different. Those who cry in favor of the oppressed Palestinian nation have been doing the most service to Israel. Accordingly, the occupiers of Palestine do their best to strengthen them. Quds day is the day for the cry of protest against the governance of this idea; the idea that in appearance constantly condemns oppressors, but in reality does not stop at anything to expand his reign of oppressions.

Quds day, is the day of the oppressed, the day the poor overcome the oppressors. It is the day when nations can chant against the oppressors who rule aggressively.

--------------------------------------------------------------------

یکی از سیاستهای دولت نهم به ریاست محمود احمدینژاد در ابتدای تشکیل، حمله به برخی مسائل مورد حساسیت بینالمللی از قبیل «هولوکاست» بود. آنان تلاش کردند با طرح مسائلی که کوچکترین ارتباطی به مسائل و مشکلات مردم ایران نداشت، در جهان نام و اعتباری کسب کنند و خود را به عنوان یگانه منجی مردم مظلوم فلسطین به رخ ملتهای مستضعف خاورمیانه بکشند. سخنرانیهای آتشین احمدینژاد با محوریت «محو اسرائیل از روی نقشه جهان» ظاهرا" در راستای شعارهای ابتدای انقلاب طراحی شده بود اما در نتیجه نه تنها اهداف شعارهای اصلی را برآورده نکرد، بلکه نتایجی کاملا" متفاوت به بار آورد. چرا که هماهنگی ماجراجویی در سیاست خارجی و بستن فضای سیاسی در داخل ایران، راه را برای اجماع بینالمللی علیه ایران هموار میکرد و این کاملا" در مسیر خواستههای دولتمردان اسرائیلی بود.ا

مارک شیمون مولر، محقق اسرائیلی ایرانیالاصل، در جزوهی «بررسی وضعیت ایران پس از ظهور رفرمیسم و اثر آن بر اسرائیل» مینویسد: همانگونه که میدانیم، دولت اوباما تلاش مینماید اسرائیل را محدود کرده و به پای میز مذاکره با اعراب بکشاند تا از این طریق با حل مشکل خاورمیانه قدرت مانور اسرائیل را سلب نموده و امنیت را به خاور میانه برگرداند و این با منافع اسرائیل در تعارض کامل است. جمهوری اسلامی باید ابزاری باشد در جهت خنثی نمودن اهداف اوباما. با جمهوری اسلامی دموکراتیک نمیتوان گفتوگوی سیاسی داشت چون شفافیت در گفتوگو با ایران، نیروهای ضد اسرائیل و انقلابیون قدیمی را به صحنه خواهد آورد. پس باید تلاش نمائیم با تقویت هرچه بیشتر دولت احمدینژاد، جمهوری اسلامی را بسوی تک صدا و غیر شفاف بودن سوق دهیم.»
مئیر داگان، رییس موساد، سازمان اطلاعاتی اسرائیل، نیز روز 26 خرداد، یعنی دقیقا چهار روز پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در ایران که با اعلام نتایج تقلبی به بحران انجامید، در برابر کميتهی روابط خارجی و دفاع کنست، پارلمان اسرائيل، حاضر شد و گفت: وجود دولت تندرویی با ریاست محمود احمدینژاد در ايران، موجب خواهد شد که اسرائيل بتواند آسانتر تهديد اتمی ايران را برای جهانيان توجيه کند.
به نوشتهی روزنامه «جروزالم پست»، داگان، محمود احمدی نژاد را يک فرد «تندرو و دگم» ناميد و تصريح کرد: وجود چنين فردی در راس دولت جمهوری اسلامی، موقعيت اسرائيل را برای توجيه خطرها و تهديدهای اتمی ايران آسانتر خواهد کرد.ا

مهدی کروبی کاندیدای اصلاحطلب انتخابات ریاست جمهوری، در دوران مبارزات انتخاباتی، یکبار اشاره کرد که از نظر او «احمدینژاد خادم اسرائیل است». اما چه کسی باور میکند فردی که از سحر تا شام مرتبا" علیه مواضع اسرائیل سخنرانی میکند «خادم» اشغالگران باشد؟
فیلیپ وایس یک یهودی آمریکایی است. او خود را یک «آنتی صهیونیست» معرفی میکند که با حضور صهیونیستها در سرزمین موعود مخالف است. این روزنامهنگار ضداسرائیل در اردیبهشت ماه گزارشی از نشست ماهانهی بزرگترين و نيرومندترين لابی صهیونیستها در آمریکا (آیپاک) در سایت شخصی خود منتشر کرد. عنوان این گزارش جالب است: «سخنرانان آيپاک، احمدینژاد را هديهيی برای اسراييل میدانند».
به نوشتهی وایس، در کنفرانس سياستگذاری آيپاک، دو سخنران تأکيد کردند: احمدی نژاد يک bete noir (اصطلاحی برگرفته از زبان فرانسه، به معنای لغوی جانور سياه، و معنای مجازی موجودی نفرت انگيز، و موجبی و بهانهای برای نفرت و ايجاد نفرت ـ م) برای لابی ماست، و در همان حال، هديه و لطفی است که بر ما ارزانی شده است. اگر مردم ايران، احمدی نژاد را در انتخابات ماه آينده به رياست جمهوری ايران برنگزينند، موقعيت آيپاک در زمينهی تبليغ عليه «سلاح های اتمی ايران» آسيب خواهد ديد.ا

اين سخنان را ايلان برمن، که معاون «شورای سياست خارجی آمريکا» نيز هست، در آن بخش از نشست آيپاک که به بررسی انتخابات در ايران اختصاص داده شده بود، گفت و اضافه کرد: «احمدی نژاد هديهای است که ما به حفظ و نگهداری آن نيازمند هستيم. او آنچنان از ما سخن میراند که گويا میخواهد ما را به قتل برساند، و بر اين مبنا چنين نتيجهگيری میشود که بايد او را جدی بگيريم. اما آيا او میتواند آنچه میگويد را انجام دهد؟ پاسخ ما اين است که نمیدانيم.»ا

وایس در ادامه، به سوال یکی از حاضران در جلسه دربارهی همین سخنان اشاره میکند که پرسید: چه اتفاقی خواهد افتاد اگر احمدی نژاد در انتخابات ماه ژوئن شکست بخورد و جای خود را به کسی بدهد که کمتر فتنهانگيزی و آتشافروزی میکند؟ در آن صورت، ما چه میتوانيم بکنيم تا خطر ايران را در افکار عمومی جهان، عمده سازيم؟ کِن پولاک [عضو برجستهی ديگر آيپاک] در پاسخ به اين پرسش، تصديق کرد که در آن صورت بايد نگران بود.
این سخنان، آن هنگام که در کنار سخنان رییس سابق موساد قرار میگیرد، معنای تازهای پیدا میکند: سخنان آتش افروزانهی احمدینژاد، جامعهی جهانی را عليه کشور او متحد کرده است. و اين يک خدمت بزرگ و کليدی به اسرائيل است. اين را رئيس سابق موساد، افراييم هاليوی (هاليفی)، در تلويزيون عربی زبان «الحرّه» بر زبان آورد و تاکید کرد که: «ما هرگز در موساد قادر نبوديم عملياتی بهتر از آنچه احمدی نژاد برای ما انجام میدهد، انجام دهيم.»ا

افراييم هاليوی افزود: اظهارات افراطی يک رئيس جمهوری در ايران، برای همه کس ثابت میکند که ايرانِ امروز، ايرانی است که همزيستی با آن غير ممکن است. احمدی نژاد، به اين گونه، تمام جهان را عليه ايران، متحد میسازد.ا

محمود احمدینژاد، با ایراد سخنرانیهای تند علیه اسرائیل، توانست بخش بزرگی از فعالیتهای جهانی دولت پیش از خود را خنثی کند. دولت محمد خاتمی با شعار تنشزدایی و گفتوگوی تمدنها خطر بزرگی برای اسرائیل بود. برخلاف باور عوام، آنچه برای اسرائیل خطرناک است، نه سخنرانیهای آتشین و تهدید این رژیم به حذف از روی نقشه جهان، بلکه معرفی کشور اسلامی ایران به عنوان حکومتی صلحجو در جهان است. موقعیت اسرائیل در دوران خاتمی، در ضعیفترین شرایط خود در دو دههی اخیر بود. آنان هنوز هم جریان چپ خط امامی را دشمن درجه یک اسرائیل در ایران میدانند.ا

مارک مولر در جزوهی تحقیقی خود مینویسد: «انقلاب ایران با جهت گیری ضد اسرائیلی بهوقوع پیوست. دو جریان کلی راستگرا و چپگرا در اثر این انقلاب به قدرت رسیدند. جریان چپ گرا از حمایت (امام) خمینی برخوردار بود. این جریان در درون خود به ترکیبی از مذهبی و غیر مذهبی - سنتی و مدرن قابل تقسیمبندی است. در مجموع جریان چپ جهتگیری ضد اسرائیلی داشت و دارد. اگرچه این روزها جهتگیری ضد اسرائیلی خود را کمتر نشان میدهد.»ا

اسرائیل بهتر از هر کس میداند که جریان نوگرای اسلامی در ایران که در یک دههی اخیر خاتمی را بهعنوان نماد خود برگزیده است، در عمق ایدئولوژیاش در نزاع میان فسلطین و اسرائیل، جانب ملت فلسطین را میگیرد و اگرچه در ظاهر به نوشتهی مولر «جهتگیری ضد اسرائیلی خود را کمتر نشان میدهد» اما در عمل سیاستهایی را در پیش میگیرد که به تضعیف اسرائیل منجر میشود. هیچ تاکتیکی بهتر از معرفی ایران به عنوان کشوری صلحجو، حامی گفتوگو و خواهان آرامش نمیتواند مواضع جنگطلبانهی اسرائیل را در خاورمیانه تضعیف کند و از آن سو هرگونه تلاش برای خشن جلوه دادن نظام اسلامی ایران بهسان خونی تازه در رگهای بخش خشونتگرا و جنگطلب رژیم اسرائیل جریان مییابد. همین دلیل کافی است که اسرائیل مستقیم و غیرمستقیم به تقویت افراطیگری در ایران کمک کند و از سخنان آتشین دولتمردان ایرانی که به ظاهر و در نگاه تودهها تهدیدی برای اسراییل است، فرصتی طلایی برای خود خلق کند.ا

مارک مولر در بخش پنجم جزوهی «بررسی وضعیت ایران پس از ظهور رفرمیسم و اثر آن بر اسرائیل» دربارهی جریان فعلی حاکم بر دولت ایران مینویسد: ریشهی جریان راست غیر مذهبی را باید در زندانهای شاه جستجو نمود. این جریان که بسیار افراطی است و به همین دلیل رابطه خوبی با ما دارد، ادامه جریانات چپ مارکسیستی مثل حزب کمونیست کارگری و توابین گروههای چپ مثل راه کارگر- پیکار - کومله و سایر احزاب سرکوب شده چپ است. همچنین پیوند خوبی از طریق زندانهای جمهوری اسلامی بین بازجوها که عموما افراطی هستند و مقر آنها در حال حاضر در روزنامه کیهان است و نیز جریانات مذهبی بسیار افراطی و ضد روحانیت مثل جریانات روحانی راست افراطی مخالف انقلاب مثل جریان مصباح یزدی و جریانات ضد منتظری مثل جریان سیدمنیرالدین حسینی و انجمن حجتیه و نیز گروه پیروان فکری احمد فردید که عمدتا روشنفکران علاقمند به هایدگر و مکتب فرانکفورت هستند و ... برقرار شده است.ا

به نوشته مولر، این جریان در حال حاضر مهمترین و ناشناخته ترین جریان در بدنه و راس حکومت ایران است و در واقع ائتلافی است از باقی ماندهی جریانات افراطی که توسط نیروهای امنیتی - نظامی سازماندهی شدهاند. او میگوید: این جریان را نمیتوان به راحتی تحلیل نمود، چون ویژگی پایداری مثل انقلابی بودن یا مذهبی بودن را دارا نیست. بلکه بیشتر دنبال قدرت است و متناسب با موقعیت و نه لزوما وزن سیاسیاش موضعگیری مینماید. این جریان چون با روحانیت قم و مراجع تقلید مشکلات جدی دارد، سعی نموده تا مداحان را جایگزین روحانیت نماید و از این طریق به روحانیت سنتی ضربه وارد نماید و در این راه نیز موفق عمل نموده است. به نظر من این جریان ارزش سرمایه گذاری دارد و هیچ مشکلی برای ما ایجاد نمیکند که در ادامه دلایل بصورت مشروح آمده است.ا
مارک مولر سپس موارد پیشنهادی خود را در چند بند ارائه میدهد و دولت اسرائیل را تشویق میکند تا با گسترش ارتباط با دستگاههای امنیتی ایران، آنان را به تشدید سرکوب رفرمیستها ترغیب نماید. چرا که به عقیده وی «دولت نباید اجازه دهد آکسیونها ادامه پیدا کنند و باید هرچه سریعتر و بصورت رعدآسا مخالفین را سرکوب نماید.»ا

او معتقد است: دولت ایران نباید اجازه دهد جنبش سبز عمیق و جهانی شود و بهترین راهکار برای دولت به خشونت کشاندن جنبش است و در کنار این سرکوب، لازم است دست به اصلاحات اقتصادی بزند تا منطق جنبش سبز را با مشکل جدی مواجه کند.
وی در بخش دیگری از این جزوهی راهبردی، به شرایط فعلی جمهوری اسلامی ایران پس از پایان دوران چهارساله احمدینژاد میپردازد و مینویسد: توجه به این نکته که جمهوری اسلامی در موضع ضعف است و میتوان حداکثر امتیازات را از او گرفت، اهمیت ویژهای دارد. این عمل، با واسطهی روسیه که قدیمیترین متحد اسرائیل است، عملیتر به نظر میرسد.ا

* * *

در ابتدای این گزارش به سخنرانی مجید انصاری، عضو برجسته مجمع تشخیص مصلحت نظام و مجمع روحانیون مبارز که از جریانهای اصیل چپ اسلامی به شمار میآید، اشاره شد. وی در کنار بسیاری دیگر از انقلابیون باسابقه، هدف از حذف جریانهای خط امامی از سطوح بالایی ساخت قدرت در ایران را استحالهی کامل و تغییر ماهیت نظام اسلامی میداند و از وجود جریان برانداز مشکوکی در سطوح عالی نظام ابراز نگرانی میکند؛ موضوعی که دقیقا در جزوهی پیشنهادی مارک مولر به دولتمردان اسرائیلی، بهعنوان یکی از راهکارها مطرح شده است: «سیاست حذف انقلابیون توسط جریان راست مجاور باید ادامه یابد تا رژیم اسلامی به استحالهی کامل برسد. نفوذ نیروهای مطمئنتر را از طریق سرپل های درون دولت با جدیت بیشتر دنبال نمائیم. لازم است افرادی مثل آقای مشایی و ثمره اختیارات بیشتری داشته باشند.»
اخبار دیدارهای مخفیانه و آشکار ثمره هاشمی با طرفهای غربی در اروپا و سخنان اسفندیار مشایی، رئیس دفتر فعلی محمود احمدینژاد، دربارهی دوستی با اسرائیل، نمونههای آشکاری از نفوذ جریان پیگیر روند تقویت اسرائیل در خاورمیانه در سطوح بالای نظام اسلامی است. اینها در کنار افشای دیدار وزیر علوم دولت احمدینژاد با وزیر اسرائیلی، اخبار دیدار مخفیانهی مشایی با شائول موفاز وزیر جنگ وقت رژیم صهیونیستی، تاکید بیدلیل محمود احمدینژاد بر انکار ماجرای هولوکاست و سخنرانیهای شدیداللحن ضد اسرائیلی در سالهای اول زمامداری وی، همگی حاکی از وجود ارتباطات تاکتیکی میان افراطیون راستگرا و جنگطلبان اسرائیلی است.ا
یوری آونری روزنامه نگار اسرائیلی، فعال صلح فلسطین و اسرائیل و عضو سابق کنست است. او چند ماه قبل در مقالهای که در نشریه انگلیسی مورنینگ استار به چاپ رسید، مینویسد: من منظورم این نیست که احمدینژاد عامل سرویس مخفی اسرائیل یعنی موساد است. اصلا چنین نیست، نمی خواهم به خاطر چنین تهمتها یا شایعاتی تحت تعقیب قرار بگیرم. فقط منظورم این است که اگر مامور موساد بود، متفاوتتر از این عمل نمیکرد که می کند؛ و اگر مامور نبود، موساد تمام سعی خود را در استخدام او میکرد!ا

او در ادامه از فراموشی ماجرای هولوکاست و نیاز اسرائیل به یادآوری این موضوع سخن میگوید: تمام اینها به روز هولوکاست باز میگردد، زمانی که یهودیان در اسرائیل و دیگر نقاط جهان خاطرهی میلیونها جانباختهی آن قتل عام را زنده نگاه میدارند. خاطرهی هولوکاست تمام یهودیان دنیا را با هم متحد میکند. هر یهودی میداند که اگر نازیها به آنها هم میرسیدند، آنها هم به قافلهی مرگ میپیوستند. بنابراین همهی یهودیان حس میکنند که وظیفه دارند خاطرهی قربانیان را زنده نگاه دارند. در این احساس عمیق، یک ملاحظهی سیاسی نیز وجود دارد: اینکه همهی یهودیان در دنیا دولت اسرائیل را، که خود را "دولت بازماندگان شعاح (کسانی که در هولوکاست قربانی شدند)" مینامد، پشتیبانی میکنند.ا
اما زمان می گذرد و خاطره ها نیز محو میشوند. بنابراین نیاز به وسیلهای است که آن خاطره را مجددا زنده کند و این همبستگی را محکمتر، و چه کسی بهتر از یک دشمن واقعی به نام "هیتلر دوم" که ذهن میلیونها یهودی را تحریک کند؟ یک بار، این هیتلر دوم، جمال عبدالناصر بود که او را دیکتاتور مصری میگفتند. دفعهی بعد این عنوان را به یاسر عرفات دادند. تا چندی پیش هم حماس این نقش را بازی میکرد، اما این مقدار کافی نبود. هیچ راهی نیست تا بتوان بقیه را متقاعد کرد که حماس امکان نابود کردن اسرائیل را دارد. احمدی نژاد بهترین گزینه برای این نقش است. او آشکارا وقوع هولوکاست را انکار کرده است. او در گفتههایش خواستار محو اسرائیل شده است. او روی تولید بمب اتمی کار میکند. همین عوامل است که از او چهرهای هولناک می سازد، چون با چند بمب اتمی می توان کل جمعیت اسرائیل را نابود کرد. بنابراین، ما یک "هیتلر دوم" داریم که میخواهد "هولوکاست دوم" را پایه گذاری کند. از این رو تمام یهودیان سراسر دنیا باید علیه او بسیج شوند. یهودیان بدون او چطور میتوانند چنین کاری انجام دهند؟

* * *

حالا شاید بتوان معنی سخنان مجید انصاری را دریافت که چرا از وجود جریانی برانداز در درون نظام سخن میگوید و از قصد حذفکنندگان خط امامیها برای استحالهی نظام پرده برمیدارد. جریان خط امام (س) پیش از این هم دستکم سه بار از صحنهی سیاسی حذف شده بود: خبرگان دوم، مجلس چهارم و مجلس هفتم. اما کسی در آن زمانها نگفت که این حذفها به معنی براندازی نظام است.
امروز اما وضعیت فرق میکند. آنان که شعار حمایت از ملت مظلوم فلسطین سر میدهند، بیشترین خدمات را به دولت اسرائیل کردهاند و بنابراین رژیم سرکوبگر فلسطینیان نیز تمام تلاش خود را برای تقویت آنان به کار بسته است. روز قدس، روز فریاد علیه حاکمیت این نگاه است؛ نگاهی که در ظاهر به محکومیت ظالم میپردازد، اما در حقیقت از هیچ تلاشی برای گسترش دایرهی ظلم فروگذار نمیکند.
روز قدس، روز پیروزی مظلومان و مستضعفان بر مستکبران است، روز فریاد ملتها بر کسانی که غاصبانه بر آنها حکومت میکنند.